Ο Κανονισμός 1215/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και Συμβουλίου και οι Λόγοι Άρνησης Αναγνώρισης και Εκτέλεσης Αποφάσεων από Άλλα Κράτη-Μέλη

Περίληψη

Το παρόν άρθρο εξετάζει τις διαδικασίες που καθιερώνει ο Κανονισμός 1215/2012 (Βρυξέλλες Ια) και την σημασία τους για την κυκλοφορία των δικαστικών αποφάσεων μεταξύ χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εφεξής «ΕΕ» ή «η Ένωση»). Αφετηρία της εξέτασης αυτού είναι το προϊσχύσαν «exequatur» η κήρυξη δηλαδή της εκτελεστότητας της απόφασης σε ιδιωτικές διαφορές μεταξύ υπηκόων. Τοιουτοτρόπως διαγράφεται η πρόοδος που έχει κάνει η Ένωση προς την επίτευξη της βέλτιστης ρύθμισης του ζητήματος ώστε να εξασφαλιστούν περαιτέρω τα συμφέροντα των πολιτών των κρατών μελών της Ένωσης, όταν βρίσκονται στην θέση του δανειστή στις εν λόγω διαφορές. Από την εξέλιξη αυτή εγέρθηκαν ζητήματα για πιθανή παραβίαση σε θεμελιώδη δικαιώματα διαδίκων τα οποία εν τέλη διαφυλάσσονται με τον ίδιο τον κανονισμό που τα προκάλεσε μέσω των λόγων άρνησης εκτέλεσης και αναγνώρισης αποφάσεων. Η νομοθέτηση αυτή σε επίπεδο ένωσης και με τον τρόπο με τον οποίο έχει γίνει οδηγεί ακράδαντα στο συμπέρασμα ότι όχι μόνο δεν υπονομεύονται θεμελιώδη δικαιώματα των διαδίκων αλλά αντίθετα ο νομοθέτης προσβλέπει σε μια ένωση που λειτουργεί με κοινό παρονομαστή και ολοένα πιο συγκεντρωτικά για να εξασφαλίζει και καλύτερα τα δικαιώματα αυτών.